Gomorra

Gomorra

Władza, pieniądze i krew – oto wartości, z którymi mieszkańcy prowincji Neapolu i Caserty stykają się każdego dnia. Nie mają wyboru, muszą podporządkować się zasadom, jakie narzuca „system” – Camorra. Niewielu z nich może myśleć o „normalnym” życiu. Pięć historii zostało splecionych w tym drastycznym scenariuszu, osadzonym w okrutnym i pozornie fikcyjnym świecie, który jest głęboko zakorzeniony w rzeczywistości.

Jim Sturgess

Jim Sturgess (ur. 16 maja 1981 r. w Londynie^[1]) – brytyjski aktor telwizyjny i filmowy. Występuje również w spektaklach i serialach radiowych. Swoją sławę zawdzięcza przede wszystkim roli w musicalu Across the Universe.

Sturgess urodził się w Londynie, Anglii, ale dorastał w Farnham, Surrey i uczęszczał do Frensham Heights School w tym samym czasie co koledzy z ekranu Hattie Morahan i Tobias Menzies. Jest byłym członkiem National Youth Music Theatre (1993-95)^[2] i studiował na Uniwersytecie w Salford muzykę i występy^[3]. W tamtym czasie został członkiem siedmioosobowego zespołu “Dilated Spies”^[4]. Gdy zespół zakończył swoją działalność, Jim skoncentrował się na karierze aktorskiej.

Sturgess przez prawie dekadę grał różne role w brytyjskich produkcjach, głównie w filmach talawizyjnych, takich jak “I’m Frank Morgan” (2000), “Hawk” (2001) i w trzech częściach serii “The Quest”.

W roku 2007 zagrał w musikalu Julie Taymor Across the Universe rolę Jude’a, która przyniosła mu sławę. Jude to młody chłopak, który w latach 60′ emigruje do Stanów Zjednoczonych i zakochuje się w amerykance Lucy, graną przez Evan Rachel Wood.

W roku 2008 pojawiła się w fikcyjnym dramacie historycznym Kochanice króla w drugoplanowej roli Jerzego Boleyna u boku Natalie Portman, Scarlett Johansson i Erica Bany. Wystąpił również w filmie 21 grając główną rolę męską Bena Campbella, studenta MIT, który, wraz z kolegami, licząc karty, zarobił w kasynach Las Vegas setki tysięcy dolarów. Grał u boku takich gwiazd jak Kate Bosworth i Kevin Spacey.^[5]

Gra Martina McGartlanda w nadchodzącym filmie “50 Dead Men Walking/Man On The Run”, a w roku 2008 będzie również pracował nad filmem Philipa Ridley’a “Heartless”.

XXY

Film opowiada historię 15 – letniej Alex, opisuje jej pierwsze doświadczenia seksualne i problemy jakie dotykają ją i jej rodzinę. Alex biologicznie jest hermafrodytą. Rodzice wychowywali ją i przedstawiali światu jako dziewczynkę, tylko nieliczni znają prawdę. Matka Alex zaprasza do domu swojego znajomego chirurga, który uważa że niezbędna jest operacja. Między zamkniętym w sobie synem chirurga, Alvaro, a Alex nawiązuje się uczucie.

Nagrody

• Wielka Nagroda Tygodnia Krytyki MFF Cannes 2007
• Nagroda dla najlepszego nowego reżysera MFF Edynburg 2007
• Złota Atena za najlepszy film MFF Ateny 2007
• 6 nagród Argentyńskiej Akademii Filmowej: (najlepszy film, reżyseria, aktor drugoplanowy, debiut reżyserski, scenariusz adoptowany i odkrycie aktorskie)
• Nagroda publiczności na 3. festiwalu FILMY ŚWIATA ALE KINO!

Pianista

Pianista to historia Władysława Szpilmana, znakomitego pianisty i kompozytora. Rozpoczyna się we wrześniu 1939 roku, gdy w Polskim Radiu 28-letni Szpilman gra pod bombami nokturn cis-moll Chopina. Po wkroczeniu do Warszawy Niemcy wprowadzają restrykcje wobec ludności żydowskiej. Szpilman z rodziną: rodzicami, dwiema siostrami i bratem, przeżywają pasmo upokorzeń. Pozbawieni środków do życia, wyprzedają obrazy, srebro, meble, a w końcu i największy skarb artysty: fortepian. Następuje kulminacja prześladowań: Żydzi zostają umieszczeni za murami getta. Nieludzkie okrucieństwo i niewyobrażalne cierpienia są tam codziennością. Szpilman zarabia na utrzymanie całej rodziny grając w kawiarni, gdzie spotykają się członkowie “elity” getta: spekulanci, dziwki, alfonsi. Niemcy zaczynają wywozić Żydów do “obozów pracy” i Szpilmanowie, jak tysiące innych, zostają zagnani do bydlęcych wagonów. Szpilmana w ostatniej chwili wyciąga z szeregu skazańców znajomy żydowski policjant, który rozpoznaje go i ratuje mu życie. Rodzina ginie jednak w otchłani Holokaustu. Szpilmanowi z pomocą żydowskiego ruchu oporu udaje mu się uciec z getta. Przechowują go kolejno jego polscy przyjaciele. Kiedy niebawem wybucha polskie Powstanie, Szpilman ponownie musi walczyć o życie. Znajduje schronienie w zrujnowanej willi, nieświadom tego, że mieści się tam główna kwatera wojsk niemieckich. Zostaje nakryty przez niemieckiego kapitana, który go przesłuchuje. Gdy Szpilman ujawnia, że jest pianistą, kapitan każe mu zagrać na znajdującym się tam fortepianie. Szpilman gra nokturn cis-moll Chopina. Wzruszony kapitan postanawia pomóc mu przeżyć. Wojna się skończyła. Szpilman znowu pracuje w Polskim Radiu. Dowiaduje się od znajomego o przetrzymywanym w radzieckiej niewoli niemieckim kapitanie, który twierdzi, że uratował Szpilmanowi życie i teraz prosi Szpilmana o pomoc. Gdy jednak Szpilman dociera do wskazanego obozu jenieckiego, znajduje tam już tylko puste pole.